Review: The Evil Within


Review: The Evil Within – Het is extreem goor, werkelijk verontrustend en bij vlagen verdomd creepy. Dat is één manier om The Evil Within kort en bondig samen te vatten. Je kan de game ook op een andere, maar daarom niet minder passende manier omschrijven als het ultieme liefdeskind tussen Resident Evil 4 en Silent Hill. En net zoals kinderen in hun jonge jaren wel eens last kunnen hebben van groeipijnen, zo kan ook The Evil Within bepaalde kwaaltjes niet onder het tapijt vegen. Wat aanvankelijk werd aangekondigd als de terugkeer van de gloriedagen van de survival horror, blijkt in werkelijkheid eerder een fikse stap in de juiste richting te zijn. In de onderstaande review lees je waarom wij uitermate tevreden, maar niet helemaal overdonderd zijn na het spelen van het nieuwe hersenspinsel van de ultieme zieke geest, Shinji Mikami.

Wacht even, waar gaat dit precies over?

De verhaallijn van The Evil Within is een mindfuck van jewelste en bezorgde ons als dusdanig dan ook meerdere keren een lichte hoofdpijn. Het plot begint nochtans eenvoudig genoeg. Detective Sebastian Castellanos is samen met zijn partner Joseph en het groentje Julie Kidman onderweg naar het politiebureau van Krimson City, wanneer er een verontrustende oproep binnenkomt. Het trio haast zich naar een gloednieuwe en bijzonder lugubere crime scene in een gekkenhuis, waar het bloed letterlijk van de muren in de lobby drupt en je door de stapels verminkte lijken nog amper een glimp van de vloer kunt opvangen. Een flitsende aanval van een duister figuur die luistert naar de naam Ruvik later hangt Castellanos ondersteboven vastgebonden in de martelkelder van het complex, terwijl een sadistische psychopaat enkele hulpeloze ongelukkigen aan stukken scheurt met zijn kettingzaag.

Voor wie dat nog niet door heeft, geven we hier alvast een expliciete waarschuwing: The Evil Within is met voorsprong de goorste game die we ooit gespeeld hebben en is bijgevolg niet voor mensen met een zwakke maag. Het eerste uur bevat bijvoorbeeld al meer liters bloed, afgehakte ledematen en in het rond gegooide organen dan menig horrorfilm. Het verhaal kiest verrassend genoeg voor een meer psychologische insteek, maar blijft (bewust?) erg vaag over de precieze aard van de gebeurtenissen. Wat is echt en wat niet? Als speler heb je er lange tijd het raden naar. Personages komen en gaan, slechteriken worden vaak zonder enige context in de arena geworpen, en zo nu en dan beland je in een uit grijstinten opgetrokken hospitaal waar je jezelf steevast de vraag stelt of alles wat je meemaakt niet gewoon een droom is. Wat zeg je? Je dacht dat Lost onduidelijk was? Think again!

Naar het einde toe vallen de puzzelstukjes voor de oplettende zielen onder ons weliswaar ietwat in elkaar, maar een licht verteerbaar ritje heb je op dat moment niet achter de rug. En laat één ding duidelijk zijn: dat bedoelen we als compliment. Het ronduit krankzinnige verhaal van The Evil Within deed ons op de beste momenten denken aan de Silent Hill-games en ook het feit dat de titel veel details uit de doeken doet in de vele documenten en audiologs die de game rijk is, kon ons zeker bekoren. Jammer genoeg overstijgt het plot toch nooit echt de middelmaat. Dat ligt voornamelijk aan de weinig memorabele – durven we het woord “bordkarton” in de mond nemen? – nevenfiguren die de game je om de haverklap voorschotelt, en zelfs een beetje aan Sebastian Castellanos zelf, die met zijn emotieloze gelaatsuitdrukking en dito persoonlijkheid weinig medeleven opwekt. Het wat simpele script had ook beter gekund.

Niet zo eng, maar wel verdomd enerverend

Wat gameplay betreft, krijg je met The Evil Within vooral de spirituele opvolger van het door vriend en vijand beminde Resident Evil 4 op je bord. In tegenstelling tot Leon Kennedy kan Sebastian Castellanos (wat een mondvol, zeg) lopen en schieten tegelijkertijd, al zal hij met zijn lichtjes trillende handen nooit een wedstrijdje scherpschieten winnen tegen de agent uit Raccoon City. De besturing in The Evil Within is onhandig, maar net als in Resident Evil 4 lijkt dit een bewuste keuze te zijn geweest van de ontwikkelaar. Als je traag om je as draait en lastig mikt, creëer je al snel een gevoel van paniek. Voeg daar hordes zombies aan toe, en je begrijpt dat het angstzweet bij momenten rijkelijk op ons voorhoofd parelde. The Evil Within verkiest iets te vaak confrontatie boven dreiging om écht eng te zijn, maar kreeg ons wel urenlang op het puntje van onze stoel en dat is tegenwoordig al erg veel.

Ondanks de bij vlagen onhandige besturing, ben je als speler nooit echt hulpeloos. Je gewone mêlee-aanval mag dan wel even bruikbaar zijn als je armen in de middencirkel van een voetbalveld, Mikami en co. zorgen er om de haverklap voor dat je een bijl kan opnemen, waarmee je steevast één (of als je geluk hebt: meerdere) tegenstanders doormidden klieft. Sebastians arsenaal aan schietijzers mag er, met onder andere een shotgun en een sniper rifle, ook wezen. Het pronkstuk van zijn dodelijke collectie is de kruisboog, die dankzij de vele verschillende soorten pijlen een tactisch voordeel met zich meebrengt. Explosieve pijlen en pijlen die zombies ter plekke bevriezen zijn slechts twee voorbeelden van de opties die je in The Evil Within voorhanden hebt. Als een rechtstreekse aanval niet het gewenste resultaat oplevert, kan je er overigens altijd nog voor kiezen om je te verstoppen.

Een gebrek aan evenwicht

Over het algemeen is The Evil Within een erg uitdagende game, waarin je constant tegenover een ware overmacht aan griezels komt te staan. Bij vlagen kan dit frustrerend werken, zeker wanneer je het opneemt tegen een meute zombies, terwijl andere ondoden je in de verte met projectielen onder vuur nemen. De uitdaging wordt echter pas echt onfair wanneer je de vele vallen en “instant kill”-moves erbij haalt. Deze zware afstraffingen zorgen er weliswaar voor dat je te allen tijde op je hoede moet zijn, maar zullen ook meermaals een zeker gevoel van frustratie oproepen. Onduidelijke puzzels en zwaar trial & error getinte stealth segmenten maken de toestand alleen maar erger. Is de game het ene moment te moeilijk, dan wordt het op andere momenten soms ineens wel erg gemakkelijk. Zo slachtte onze partner op een gegeven moment een hele horde zombies in zijn ééntje af met een reuzenbijl.

Bazig kippenvel

Als de game je dan bij momenten met een angstgevoel opzadelt, is het wel door het design van de gedrochten die je om de haverklap de weg versperren. De standaardvijand in The Evil Within is een in prikkeldraad gewikkelde zombie, die in grote groepen en een enorm aantal varianten op je wordt afgestuurd. Hun gruwelijk vormgegeven tronies doen alvast hun uiterste best om je nachtmerries te bezorgen en dan heb je de bazen nog niet goed bekeken. Geloof ons als we zeggen dat de sadist met de kettingzaag en een binnenstebuiten gekeerde vrouw met vier armen slechts het tipje van de ijsberg zijn. Wanneer je voor één van deze afgrijselijke en uitermate taaie eindbazen op de vlucht moet, wordt je hartslag steevast omhoog gejaagd. Ook hier durft trial & error wel eens een stok in je wielen te steken, al doet dit uiteraard geen afbreuk aan de verder prima ontworpen bazen en de bijbehorende gevechten.

Oogbollen en oorschelpen

Het oog wil ook wat en daarom is het jammer om vast te stellen dat The Evil Within geen al te hoge toppen scheert. Sebastian en co. zien er weliswaar strak uit en datzelfde kan je van de onmiddellijke omgeving zeggen, maar textures laden vaak erg langzaam en vergezichten zijn bij momenten zo wazig dat we de indruk hebben dat de detective voor een green screen staat te acteren. Op het level design hebben we dan weer erg weinig aan te merken. De werelden waarin je gedropt wordt zijn gevarieerd en er wordt vlijtig afgewisseld tussen grotere, open omgevingen en claustrofobische, lineaire levels. De soundtrack mag er ook wezen, met het in de reclamespotjes prominent naar voren geschoven main theme als onbetwiste hoogvlieger. Om kippenvel van te krijgen! Het is dan ook jammer dat de stemacteurs hun tekst vooral ongeïnteresseerd lijken op te dreunen, wat de ervaring toch wat naar beneden haalt.

Conclusie:

The Evil Within is een verdienstelijke poging om het survival horror genre van weleer terug te brengen en weet met zijn mengeling van paniekerige actie en compleet gestoorde level design een mooie brug te slaan tussen Resident Evil 4 en de Silent Hill-games. Ook het verhaal wist ons te boeien, ondanks de oninteressante hoofdpersonages en het nogal onnatuurlijk aandoende script. De absolute blikvangers van The Evil Within zijn echter de ziekelijk ontworpen eindbazen, die ons meermaals kippenvel bezorgden. Het is dan ook met spijt in het hart dat we de game geen onvervalst topscore kunnen aanmeten. Daarvoor wegen de onevenwichtige moeilijkheidsgraad, het hoge trial & error gehalte en de teleurstellingen op audiovisueel gebied iets te zwaar door. Die hard horrorfans moeten deze titel sowieso in huis halen… en als we heel eerlijk zijn, raden we ook nieuwkomers aan om het gewoon te proberen.

Pluspunten

  • Intrigerende verhaallijn
  • Knappe mengeling van Resident Evil 4 en Silent Hill
  • Paniekerige actie
  • Enge eindbazen
  • Geweldig level design
  • Soundtrack dik in orde

Minpunten

  • Oninteressante hoofdpersonages
  • Hoog trial & error – gehalte
  • Onevenwichtige moeilijkheidsgraad
  • Grafisch teleurstellend
  • Ongeïnspireerde voice-acting

Boxshot The Evil Within

The Evil Within

Releasedatum:
14-10-2014
Genre:
(Survival) Horror
Uitgever:
Bethesda Softworks
Ontwikkelaar:

21 reacties

  1. Anoniem -   
    109.139.160.xxx's avatar

    Goede review

  2.    4756 XP
    tyger1's avatar

    Om betere grafish te hebben moet je de Grain display op 0 zetten inplaats v 100 .
    Maar 7.5 is mooi als score 8 was de mijne .

  3. Anoniem -   
    84.196.48.xxx's avatar

    Lip synchronization is ronduit slecht anno 2014, horror momenten zijn ver te zoeken dan was Outlast meer horror dan dit bagger showspel, survival pff is een lachertje tov TLOU en de momenten dat ik fun had was als ik men ps4 afzetten 🙂

  4.    979 XP
    Mikeyboy's avatar

    Ik ben grote fan van Resident Evil 1 t/m 3, en Silent Hill 1 en 2.

    Heb dit spel ook gehad, maar ik irriteerde mij eigen zo erg aan de zwarte balken onder en boven. En het camera werk.

    Ik ben bang dat ik de laatste jaren goed ben verwend door de Westerse game developers.

    Toch wil ik dit spel ooit een kans geven als die in de bugetbak ligt.
    Dit spel is voor een journalist toch echt een mening heb ik gezien.

    Bij de ene haalt die een 6 en de ander weer een dikke 9.

  5. Anoniem -   
    87.212.203..xxx's avatar

    @Mikeyboy: Gewoon ff op je tv de zoom optie kiezen, heb je fullscreen zonder uitrekken. Althans, bij mijn tv dan.

  6.    979 XP
    Mikeyboy's avatar

    @87.212.203..xxx:

    Ja daar had nog niet aangedacht. Helaas heb ik het spel niet meer.
    Wacht wel totdat die in de budget bak lig, dan pikken we hem nog een keer op. 😉

  7.    8200 XP
    Flaming_Kaiser's avatar

    Dit klinkt zeker als een game voor een vervolg.

  8. Anoniem -   
    143.176.59.xxx's avatar

    Het is toch iets meer een The Last of Us dan RE4. Ik geef de game een 8,5 en nu ga ik even een account aanmaken want dit anonieme reageren irriteert me!

  9. Anoniem -   
    82.73.243..xxx's avatar

    Haal hem wel uit de buget bak

  10.    280 XP
    DarkDevil's avatar

    Ik moet deze game nog steeds gaan spelen en hoop er morgen aan te kunnen beginnen, want anders komt er helemaal niks meer van aangezien ACreed: Unity en Advanced Warfare ook bijna uitkomen.

  11.    5864 XP
    7th-son's avatar

    Ik sla deze over, heb wat streams gekeken en lijkt me toch niet zo leuk.
    Wel ideaal die streams op de ps4 daarvoor!

  12.    130 XP
    justR's avatar

    En dit is waarom Matthias de beste reviewer van de Benelux is.

  13.    4556 XP
    ps3dennis's avatar

    Ik vind het een erg frustrerende en oneerlijke game.
    Game kent geen schrik momenten.
    Kogels zijn zeldzaam in de game, ik vind het dan ook heel er slecht dat bij het schieten goed gemikte kogels niet aankomen of worden geblokkeerd door een onzichtbare muur. Ook kreeg ik niet de kettingzaag die ik nodig had voor het hek.
    Camera stand is ook soms erg slecht.
    Het lijkt wel een ps2 game opgepoetst voor de ps4.

    Mijn cijfer: door het schiet problemen waardoor ik vaak een tekort aan kogels kreeg is een 6/10.

  14. Anoniem -   
    31.151.233..xxx's avatar

    Dit spel is als een slechte pizza, er zit van alles in en op maar is zo over de datum en niet te pruimen, gameplay is erg resident evil 1 en camerawerk is net zo slecht als die bij de tv kantine.
    De personages zijn net zo slecht als een nagesynchroniseerde film in t duits met een uur vertraging en de graphics, tja, t ene level ziet er (on)smakelijk mooi uit, en je loopt er zo door, en dan t andere level is daarintegen zo lelijk en slecht, het begin met die huizen en hooibalen, is zo onduidelijk en langdradig dat de lol er vlot
    af was…middels verder in de game is de rust wedergekeerd en speel m nu wel door, maar t moment van,”ik breng m terug en koop driveclub ofzo” ja dat moment heb ik wel gehad….resident evil, en dan alleen t eerste deel blijft dé horrorgame…dit is van deze tijd, we hebben t allemaal al gezien. Ik zeg nu op dit moment een 7

  15.    490 XP
    Goregash's avatar

    Hmmm goeie review. Dit is echt mijn type horror game, geen goedkope schrikeffecten maar puur psychologisch en visueel. Ook het Trial & Error en zoek het zelf uit mentaliteit vind ik persoonlijk erg prettig. Zorgt juist voor uitdaging en een reden om goed alert te blijven in een game. Zelf ook uren in Fatal Frame, aka Project Zero, gestoken (Oude game waarbij je wapen een oude camera was in een huis vol horror en spoken!). Helaas is mijn portemonnee niet zo groot, anders had ik deze game zeker gekocht als leuk tussendoortje. Eerst AC: Unity, Alien: Isolatation en dan deze maar oppikken 🙂

  16. Anoniem -   
    84.198.113..xxx's avatar

    @ps3dennis: Misschien ben jij ook niet bepaalde in de game. Dit kan natuurlijk ook het geval zijn.

  17.    34 XP
    Ivaniox's avatar

    Je kan deze game dan ook niet vergelijken met The Last of Us. Die game was legendarisch en uniek. Ik vind The Evil Within zeker een game dat de moeite waard is maar het is zoals appelen met peren vergelijken.

  18. Anoniem -   
    94.215.29..xxx's avatar

    @84.198.113..xxx: De game heeft gewoon geen schrik momenten en is nergens eng. Dat de game vol zit met bugs en een enorme schiet probleem bug heeft… heeft er niks mee te maken. Ze hadden veel kunnen leren van de makers van Project Zero ‘met name het geluid’.

  19. Anoniem -   
    188.189.95..xxx's avatar

    Kheb geen spijt dat ik evil within heb aangeschaft! De atmosfeer voor mij is al geweldig ! Ok paar foutjes maar de laatste tijden maken Veel games wel foutjes (driveclub) “to soon” ! Voor de rest leuk maar wel jammer van paar dingetjes

  20. Anoniem -   
    94.215.29..xxx's avatar

    @188.189.95..xxx: Ik heb er wel veel spijt van, zonde van mijn 50 euro. De game heeft geen kleine foutjes maar juist een aantal fatale grote fouten. elke keer als ik naar een stream kijk zie ik bij de andere spelers die zelfde fouten.

  21. Anoniem -   
    83.80.230..xxx's avatar

    Wacht nog steeds op een resident evil zoals 1 met beweging als resident evil 4.

In de Horrorhoek #9: De Boog Strak Spannen
In de Horrorhoek #8: Het Kwade Binnenin
Gerucht: The Evil Within 2 is in ontwikkeling
Zwarte balken in The Evil Within nu uit te schakelen dankzij nieuwe update