Review: BioShock: The Collection

BioShockTheCollectionReview: BioShock: The Collection – Rapture of Columbia? BioShock, BioShock 2 of BioShock Infinite? Het is als kiezen tussen je eigen kinderen en bijgevolg een praktisch onmogelijke zaak. De BioShock trilogie heeft inmiddels met recht en reden een legendarische status bereikt en daar doet de heruitgave op de PlayStation 4 alleen maar een schepje bovenop. Terugkeren naar Rapture en Columbia voelt aan als thuiskomen, maar het zegt iets over het detail dat geestelijke vader Ken Levine in zijn werelden steekt, dat je telkens als je één van de games opstart toch weer het gevoel hebt een duik in het onbekende te nemen. Of je nu naar de bodem van de oceaan afzakt of je heil zoekt in de stratosfeer, in het universum – excuseer: de universums – van BioShock is alles mogelijk. En wie dat nog niet ervaren heeft, mag zich nu naar de winkel haasten.

Summa Cum Laude

Wat kan ik zeggen over de BioShock franchise dat nog niet eerder gezegd, geschreven of uitgebeeld is? Hoe vind ik nog maar eens nieuwe woorden om de kunstwerkjes van Levine en zijn mannen op accurate wijze te omschrijven? De waarheid is dat woorden – en bij uitbreiding ons alfabet en algemene taalgevoel – tekort schieten om de gevoelens te beschrijven die BioShock in mij losmaakt. Gruwel en pracht, onhoudbare spanning en hemelse rust, de belofte van een betere wereld en het pijnlijke besef dat die schitterende droom elk moment kan omslaan in een panische nachtmerrie… voor één keer zijn dit geen tegenstellingen, maar broederlijke gedachten. Wie de BioShock games voor het eerst speelt, valt van de ene verbazing in de andere; wie de titels voor de tiende keer aanzet, merkt elke keer opnieuw dingen die hem of haar voorheen niet opgevallen waren. Eindeloos herspeelbaar? Als je ’t mij vraagt wel.

BioShock1

Curtain Call

Wees gerust, er vallen zeker enkele kritische noten te kraken, maar sta me eerst even toe om het paradepaardje van de franchise – de onnavolgbare verhaalvertelling – nog eens de revue te laten passeren. BioShock stuurt spelers, na een onfortuinlijke vliegtuigcrash, naar de bodem van de Atlantische Oceaan, waar de megalomane Andrew Ryan de stad Rapture gebouwd heeft. Rapture was aanvankelijk bedoeld als een paradijs zonder beperkingen; een plek waar artiesten en wetenschappers ongestoord hun gang konden gaan zonder dat ze zich daarbij zorgen moesten maken om wetten of morele verplichtingen. Zoals dat vaak gaat met een dergelijke utopie, bleef het sprookje niet lang duren. De ontdekking van een slijmerige zeeslak die mensen met bovennatuurlijke krachten opzadelde, veranderde het koninkrijk van de vrije wil in een veredeld drugspand, dat ook nog eens aan stukken gescheurd werd door een smerige burgeroorlog.

BioShock doet schijnbaar moeiteloos waar zoveel ontwikkelaars niet in slagen: het perfect toepassen van het “show don’t tell” principe. Wie zich in het verhaal wil verdiepen, zal vooral goed zijn omgeving moeten lezen. Elke kamer, gang of geheime ruimte in Rapture heeft zijn eigen, vaak tragische verleden en wie goed kijkt, merkt dat het vaak de details zijn die je hart doen breken. De rode draad door de game heen mag er trouwens ook zijn. BioShock pakt halverwege immers uit met een briljante plottwist waar je steil van achterover valt. Achteraf bekeken is het nochtans oh zo duidelijk; als je de game opnieuw speelt, merk je dat de twist meermaals expliciet getelegrafeerd wordt en vraag je je verbijsterd af hoe je dat moment niet hebt zien aankomen. Dat de levels die op deze plotwending volgen een stuk minder inventief zijn, maakt dan eigenlijk al lang niet meer zoveel uit. BioShock heeft zijn slag geslagen.

BioShock2

Erop en erover?

Het directe vervolg – zonder Ken Levine aan het roer en in een directe vergelijking al bij voorbaat het kind van rekening – mag wat mij betreft met opgeheven hoofd naast het origineel staan. BioShock 2 grijpt je misschien wat minder bij de keel, voornamelijk door een wel erg rechttoe rechtaan plot en een slechterik die nooit echt weet te intimideren. De setting – een compleet verloederd Rapture dat tien jaar na de gebeurtenissen uit het eerste deel letterlijk en figuurlijk op instorten staat – houdt de game echter moeiteloos overeind. Daarnaast bleek de beslissing om spelers in de huid van een Big Daddy – de iconische bullebak in het duikerspak die op de covers van beide games prijkt – te laten kruipen een uitermate goede zet te zijn, met intuïtievere controls als gevolg. Met de Big Sister introduceerde BioShock 2 daarenboven ook nog een tegenstander die bij elke nieuwe aanvaring weer voor bezwete handpalmen zorgde.

Ken Levine keerde met BioShock Infinite terug naar de franchise, maar was vastbesloten om het zichzelf en zijn team niet gemakkelijk te maken. In plaats van een derde keer terug te keren naar Rapture – op papier een logische zet – zocht hij letterlijk hogere oorden op. Spelers bezochten de zwevende stad Columbia, een uit de hand gelopen propagandastunt van de Verenigde Staten. Jij bent Booker DeWitt, een privédetective met een inktzwart verleden die erop uitgestuurd wordt om een jong meisje uit de stad te evacueren. Wanneer je voet aan grond zet in Columbia, is alles nog peis en vree. Voor je goed en wel beseft wat er gebeurt, blijk je echter zelf de spilfiguur te zijn in de machtsstrijd die Columbia de verdoemenis in sleurt. Geen enkel thema – van slavernij tot metafysica – wordt uit de weg gegaan en alleen maar denken aan de absurde finale plotwending is voldoende om mij chronische hoofdpijn te bezorgen.

BioShock3

Het complete plaatje

Wie de heruitgave voor de PlayStation 4 in huis haalt, krijgt de best mogelijke versie van deze drie toppers voorgeschoteld. De games draaien over het algemeen erg vlot op zestig frames per seconde en zien er merkbaar beter uit, waarbij vooral de kosmetische ingrepen in BioShock en BioShock 2 een lust voor het oog zijn. Daarnaast is BioShock: The Collection echt wel het meest complete pakket voor liefhebbers van de franchise. IJzersterke uitbreidingspakketten als Minerva’s Den voor BioShock 2 en het ronduit briljante Burial At Sea – dat Columbia en Rapture onlosmakelijk met elkaar verbindt – staan gewoon mee op de discs zoals het hoort. Daarnaast vind je in BioShock hier en daar ook ‘director’s commentary’ terug, dat echt wel een meerwaarde biedt voor fans van de reeks. In die mate zelfs dat we het jammer vinden dat diezelfde feature in de andere twee titels uitblinkt door zijn afwezigheid.

Kritische noot?

Oh ja, ik ging een kritische noot kraken. Juist. En volledig in lijn met de verwachtingen blijkt het enorm moeilijk te zijn om me noemenswaardige minpunten voor de geest te halen. Vooruit dan maar, omdat het moet. BioShock komt op vlak van gameplay soms nogal klungelig uit de hoek omdat spelers gedwongen worden om te schakelen tussen hun superkrachten en vuurwapens. Dit probleem wordt in BioShock 2 opgelost door gamers te laten dual wielden en die verbetering wordt door BioShock Infinite schaamteloos overgenomen. Verder merkte ik hier en daar wel een pijnlijke visuele glitch of mislukt geluidseffect op, maar de werelden van Rapture en Columbia zitten zodanig sterk in elkaar dat je die uitzonderingen op de regel zo weer vergeten bent. Wanneer ik in de voorgaande alinea stelde dat je met BioShock: The Collection de best mogelijke versie van deze toppers voorgeschoteld krijgt, meende ik dat.

BioShock4

Conclusie

En daar is meteen ook alles mee gezegd. De BioShock games zijn onvervalste toppers die ieders aandacht verdienen, ongeacht of je de games in hun eerdere incarnaties reeds gespeeld hebt. Het zijn games die je hersenen aan het werk zetten, schaamteloos aan je hartspieren trekken en je doen worstelen met morele vraagstukken. Wat verhaalvertelling in games betreft, wordt het alvast niet veel beter dan dit. Op vlak van gedetailleerde, écht aanvoelende omgevingen kan je ook niet veel hoger mikken. En dat de gameplay niet altijd even intuïtief in elkaar steekt, is dan een minpunt dat je maar al te graag met de mantel der liefde bedekt. Om het even vrolijk te dramatiseren: BioShock is een ervaring, een revelatie, een religie. Meer memorabel dan dit worden games zelden. Als iemand ooit nog eens vraagt of computerspelletjes kunst kunnen zijn, weet je bij dezen wat je moet antwoorden. Eén woord, drie lettergrepen: BioShock.

Pluspunten

  • Meeslepende verhalen
  • Tot de verbeelding sprekende werelden
  • Diepgang op elk vlak
  • Visuele verbetering
  • Heerlijke soundtrack en dito stemmenwerk
  • Compleet pakket

Minpunten

  • Actie in deel 1 soms wat onhandig
  • Paar technische probleempjes (glitches en occasionele crash)

9.0

Boxshot BioShock: The Collection

BioShock: The Collection

Releasedatum:
16-09-2016
Genre:
Actie
Uitgever:
2K Games
Ontwikkelaar:
BioShock: The Collection streamen niet mogelijk op consoles
Gepubliceerd op 17 sep, 2016 om 11:42
BioShock: The Collection is voorzien van een launch trailer
Gepubliceerd op 13 sep, 2016 om 17:02
Bioshock: The Collection wordt geleverd op twee discs
Gepubliceerd op 12 sep, 2016 om 12:11
  1. Anoniem -   
    66.249.93..xxx's avatar

    Vind zelf de graphics flink tegenvallen zelfs vergeleken met de originele niet geregistreerd masterde versies op steam. Textures van dichtbij zijn echt om te janken in 1 en 2, doet denken aan games van 1999.

    Burial at sea daarintegen heeft wel mooie textures, jammer dat ze niets hebben gedaan aan de textures van 1 en 2

  2. Anoniem -   
    66.249.93..xxx's avatar

    Geregistreerde moet geremasterde zijn, telefoon spellingscontrole….

  3.    2587 XP
    jimke1's avatar

    BioShock Infinite liep niet zo vlot op mijn ps4 dan deel 1&2 kwa GFX vond ik dat deel 1 niet zo speciaal is maar toen ik deel 2 er in stak was dit al een hele grote sprong verder zeker mooi .
    maar het blijft 3 goede games om te spelen heb ze op de ps3 ook gespeeld en het was zeker de moeiten om de games nogmaals eens te kopen

  4.    170 XP
    Everlienne's avatar

    Helaas ondervind ik grote problemen met deel 1 van bioshock ps4 hij geeft vaak aan dat hij niet kan saven ook heb ik bijna elke half uur een vastloper b.v als ik van trophies terug wil naar de game Is hij vast gelopen, ik heb deze games toen der tijd op de xbox gespeeld en kan me niet herinneren dat er zulke grote bugs in zaten helaas, de andere delen nog geen idee wat betreft de bugs.

  5. Anoniem -   
    94.215.29..xxx's avatar

    Heb deel 2 op de pc, ziet en draait slecht.
    Heb gezien dat de ps4 versie slechter is dan de XboxOne.

  6.    7 XP
    sciletto's avatar

    Ik heb de Xbox One versie gehaald om zo met een vriend samen in een party ”co-op” te doen. Zo te lezen op het internet heb ik daar goed aan gedaan. Voor sommige wil ik toch zeggen dat remastered versies niet altijd perse beter eruit zien. Ze zijn veranderd qua resoluties waardoor de graphics iets verbeteren met hier en daar een aanpassing. Ik denk dat sommige gelijk een nieuwe game verwachten met anno 2016 graphics met een game die gemaakt is in 2006.

    Een goed spel hoeft geen goede graphics te hebben. Kijk maar naar RE2 die ik nog steeds met plezier speel op de PS1. Bioshock hoort voor mij in het rijtje thuis van half-life en de resident evil serie. Dit betekend voor mij dat graphics er niet toe doen omdat de game je alles laat vergeten. Ik heb de steelcase kunnen bemachtigen en ik ga weer een heerlijke tijd tegemoet 😀

  7. Anoniem -   
    145.18.126..xxx's avatar

    Must buy dit, echt een toepcollectie!

  8. Anoniem -   
    145.18.126..xxx's avatar

    @145.18.126..xxx: @145.18.126..xxx: herstel: TOPcollectie. Kut spellingscheck 😉

  9. Anoniem -   
    212.88.230..xxx's avatar

    Ik vind het vooral fijn deze nog eens te kunnen spelen maar wat mij ergert aan Bioshock Infinite is het mega kleine lettertype van ondertitels en het in-game menu. Ik moet verdorie op een meter voor mijn 60 inch TV gaan zitten om het deftig te kunnen lezen. Of zou ik een bril nodig hebben ? 🙂